YOUtopia | De vonk van Mohamed
1819
portfolio_page-template-default,single,single-portfolio_page,postid-1819,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,paspartu_enabled,qode_grid_1300,qode-content-sidebar-responsive,qode-theme-ver-9.3,wpb-js-composer js-comp-ver-4.12,vc_responsive
Categorie
Stad vol verhalen, YOUtopia

Iedere week delen we “De Vonk van …”, daarbij deelt iemand z’n droom/idee voor de stad Leuven.
Omdat grootse dingen starten bij een droom. Omdat een vuur start bij een vonk.

Deze week: de vonk van Mohamed:
“Mijn ouders kwamen indertijd naar Leuven als eerste generatie Marokkanen. Ik ben hier geboren en getogen en wil hier niet meer weg.
Voor mij is Leuven een groot dorp en dat vind ik net het fijne aan deze stad. Toen ik als jonge kerel uitging, kwam ik wel overal iemand bekend tegen. Een minder punt aan deze stad is – wat mij persoonlijk betreft – het nieuwe circulatieplan. Ik ben vertegenwoordiger en moet regelmatig leveren bij klanten in de binnenstad en met de wagen is dat niet evident meer. Maar ik geef het plan zeker een kans en bekijk op termijn wel hoe het loopt. Ik ben voorzitter van het Islamitisch Cultureel Centrum in Leuven, sinds vorig jaar heb ik de fakkel overgenomen van mijn vader die heel plots overleed. Hij richtte in de jaren ’90 het centrum op samen met nog enkele andere mensen. Aanvankelijk was het het Marokkaans Cultureel Centrum, maar inmiddels zijn er in Leuven vele andere islamitische nationaliteiten bij gekomen, dus werd het centrum hernoemd. Het centrum bestaat uit een moskee en verschillende (vergader)ruimtes. Tijdens de ramadan konden mensen die het minder breed hadden er terecht voor een gratis maaltijd. Iedereen is welkom in het centrum; tijdens de ramadan nodigden we gedurende 3 zaterdagen iedereen uit om langs te komen die meer wilde weten over ons geloof en de tradities en die nieuwsgierig waren naar wat de ramadan nu juist inhoudt. We willen dat mensen de islam op een meer open manier kunnen bekijken, ondanks het negatieve daglicht waarin ons geloof de laatste jaren jammer genoeg staat.
Mijn Vonk is dan ook dat iedereen met een open blik kan kijken naar de ander; of die ander nu een andere kleur of geloof heeft. Ik heb soms het gevoel dat ik me al op voorhand moet bewijzen omwille van mijn roots. Het is jammer dat mensen soms worden beoordeeld omwille van de gemeenschap waar ze deel van uitmaken, omwille van hun huidskleur of hun naam. Ik heb een zoontje en mijn vrouw en ik hebben er even over getwijfeld of we hem wel mijn familienaam moesten geven omdat we vreesden dat hij daar misschien wat kansen mee zou mislopen. Eigenlijk is dat toch absurd? Hij draagt mijn naam en ik hoop dat hij in een Leuven kan opgroeien waarin die naam geen enkel verschil maakt. Dat enkel zijn kwaliteiten er toe zullen doen.”